De digitale revolutie verwent de hedendaagse infomaan. Verlekkerd op informatie, zoals we zijn, ligt de informatie in de virtuele wereld maar één muisklik weg. Tot onze grote frustratie is dat in de fysieke wereld nog niet zo. Toch sijpelt de virtuele wereld meer en meer de reële wereld binnen. 2D barcodes zijn er een voorbeeld van. Het is een andere vorm van het taggen van een stad.
De klassieke barcode kent iedereen wel. Op elke zak chips, doos diepvriesgroenten of fles drank staat een streepjescode. De barcode komt overeen met een artikel in de database van de winkel. Even inscannen en de winkel weet de prijs, de voorraad enzovoort. De informatie die een streepjescode bevat, is vrij beperkt. 2D barcodes zoals Semacode of QR code kunnen heel wat meer info bevatten. Je kunt je de code het best voorstellen als een kruiswoordraadsel: een vierkant ingekleurd met zwarte blokjes. De info die het bevat kan gaan van een URL, een telefoonnummer, e-mailadres of tekst. Inlezen doe je met je eigen gsm. Zolang hij maar uitgerust is met een camera en op het net kan. Daarbovenop komt een softwarepakketje dat de code omzet in de boodschap. Een speciale scanner is dus niet nodig. Camera richten, een druk op de knop en de nodige info verschijnt op je scherm. Sommige gsm-toestellen zijn standaard uitgerust met deze decoder.
Groot voordeel is dat de code slecht weinig plaats inneemt. Het is een gemakkelijke manier om de stad te ontsluiten. Denk maar even aan infopanelen bij bezienswaardigheden. Als je de info meertalig aanbiedt, is er niet gek veel plaats meer om in de diepte te gaan. 2D barcodes kunnen hierbij helpen om vlot door te verwijzen naar een extra informatielaag. Het semapedia-project speelt hierop in. Het linkt de fysieke omgeving met de inhoud van wikipedia. De 2D barcode brengt je onmiddellijk naar de plek waar de info staat zonder dat je een URL moet intypen. Gebruikersgemak daar draait het om.
Maar de code heeft nog meer in petto. Je kunt de code gebruiken om een plek te reserveren in een theaterzaal of de cinemazaal. Of meer nog de code zelf kan een toegangsbewijs zijn voor een tentoonstelling of filmvoorstelling. Even scannen aan de ingang en je mag binnen.
Het kan ook leuk zijn. Begin 2008 speelde een groepje studenten in Barcelona de eerste QR Kill Match. Gewapend met een gsm probeerden ze elkaar te neutraliseren door een kiekje te nemen van de QR code op de rug van de tegenstander. Het slachtoffer kreeg meteen een sms met het bericht dat voor hem het spel afgelopen was. Het klassiek spelletje dassenroof virtueel vertaalt. Meer hoeft het voor een citygame niet te zijn.
Kernvoorwaarde voor dit alles is mobiel internet. Daar wringt het schoentje. Het mobiele net is nog niet ingeburgerd maar het is een trend die zal groeien.
